Yağlıboya resmin gelişim süreci üç dönemden geçmiştir: klasik, neoterik ve modern. Farklı dönemlerdeki yağlıboya tablolar, dönemin sanatsal düşünce ve tekniklerinden etkilenerek farklı görünümler sunar. Batı yağlıboya resminin gelişim tarihine kısa bir giriş:
1. Yağlıboya tarihinin başlangıcına kadar uzanıyor.
Aslında yağlı boya resmin atası, 15. yüzyıldan önce Avrupa resminde tempera idi. Daha sonra Hollandalı ressam Jan Van Eyck (Jan Van Eyck) adında bir sanatçı ortaya çıktı. Bu tempera resminin geliştirilmesinden sonra daha da ileriye taşınmış ve sonraki nesiller, eşsiz katkılarından dolayı ona "yağlıboya resmin babası" adını vermiştir.
2. Erken klasik dönem (Avrupa Rönesansı)
15. yüzyıldaki Avrupa Rönesansı sırasında hümanist fikirler, din eleştirisinden kaynaklandı. Yavaş yavaş Hıristiyan klasiklerine dayanan tek bir yaratıdan kurtulmak için birçok ünlü ressam o dönemde hayattaki karakterleri, manzaraları ve nesneleri gözlemlemeye ve doğrudan resmetmeye başladı. , Dini temalı eserlerin bariz gerçekçi ve dünyevi unsurlar içermesine yol açmaktadır.
Yağlı boya, Batı resim tarihinde giderek ana resim yöntemi haline geldi. Zamanın gelişmesiyle birlikte yağlıboya yavaş yavaş hayat buldu. 1504 civarında Leonardo Mona Lisa'yı yarattı, bu dönemin ressamları antik Yunan ve Roma'nın sanatsal kavramlarını miras aldılar. Sadece belirli bir olay veya olgunun anlatımına dikkat etmekle kalmamışlar, aynı zamanda olay veya olgunun sebep ve sonucunu da ortaya koymuşlardır. Bu nedenle, tipik olay örgüsünü tasarlamaya ve tipik görüntüleri şekillendirmeye odaklanma sanatı oluştu. Sanatçı aynı zamanda resimde anatomi ve perspektif uygulamasını ve resimde ışık ve gölge dağılımının rolünü de araştırdı. insanların Leonardo'ya hayranlık duymasını sağlayan gizemli gülümsemedahice yaratımı.
3. Geç klasik dönem.
17. yüzyılda bazı yağlı boya tablolar, soğuk ve sıcak renklerin kontrastını, açık ve koyu yoğunluğunun kontrastını ve kalınlık kontrastını kullanarak ışık algısı yaratarak, resmin dramatik bir atmosferini oluşturarak, yağlı boya tabloların ışık algısını vurgulamaya başladı.
Hollandalı ressam Rembrandt da resimlerinde ışık algısını insanların ruhsal durumlarını ifade etme aracı olarak kullanmıştır. Çok sayıdaki portrelerinde karakterler geniş bir alanın gölgesindedir, sadece ifadeyi ifade eden yüz ve eller vardır. Önemli kısım canlı parlaklık gösterir.
İtalyan ressam Caravaggio daha önceki yağlıboya tablolarında düzenli ve uyumlu ışık algısı etkisini bozmuştu. Resimdeki aydınlık ve karanlık kontrastını güçlendirdi. Ön plandaki parlak figürleri öne çıkarmak için sıklıkla resmin arka planının büyük karanlık kısmını kullandı, bu da insanlara resimdeki göz kamaştırıcı ışığı hissettirdi.
